Çöplükten Zirveye

Adım Victor Osimhen. Bugün beni sahada, Galatasaray formasıyla gol sevinci yaparken görüyorsunuz. Ama bu hikaye orada başlamadı — Lagos'ta, Olusosun'da, Afrika'nın en büyük çöp sahalarından birinin hemen yanı başında başladı. Yedi kardeşin en küçüğüydüm.

Altı yaşındayken annemi kaybettim. Üç ay sonra babam da işini kaybetti. O günden sonra evde herkesin para kazanması gerekiyordu, ben de dahil. Sokaklarda poşet su sattım, ağabeyim gazete sattı, ablam portakal sattı. Her akşam kazandığımızı ortaya koyar, en büyük ablamıza verirdik, o da bize yemek pişirirdi. Futbol ayakkabısı alacak paramız olmadığında arkadaşlarımla çöplüğü eşeleyip kullanılabilir bir çift ayakkabı ararduk; bulamazsak yalınayak, eski lastiklerden yapılma toplarla oynardık.

On iki yaşımdayken bir gece hiç unutmuyorum. Ev sahibimiz elektriğimizi kesmişti. Yedi kişi tek odada, karanlıkta oturuyorduk — televizyon yok, hiçbir şey yok. Çatımız çökmeye başlayınca “tamir ederim” dedi, gönderdiği işçiler çatının yarısını söküp bir daha geri dönmedi. O gece dışarı çıkıp bir su kanalının kenarına oturup ağladım. Bugün hâlâ herkes için dua ederim — sadece ev sahiplerini hiç anmam.

Futbolla gerçek anlamda tanışmam Olusosun İlkokulu'nda dikkat çekmemle başladı, sonra Ultimate Strikers Academy'ye katıldım. Bir gece 2008 Şampiyonlar Ligi finalini izlerken, John Terry'nin kaçırdığı penaltıyı görünce şaşkınlıkla bardan dışarı fırladım, açılan bir kapıya çarpıp kaşımı yardım, dikiş attırdım. O anda kendime söz verdim: profesyonel futbolcu olmazsam bunu kendime asla affetmeyecektim.

Yol hiç düz gitmedi. 2015 FIFA U-17 Dünya Kupası'nda 10 gol atıp Nijerya'yı şampiyon yaptım, gol kralı oldum. Ama Wolfsburg'dan ayrıldıktan sonra ağır bir sıtma geçirdim, fiziksel durumum o kadar kötüydü ki denediğim iki Belçika kulübü beni almayı reddetti. Kariyerim neredeyse orada bitiyordu. Sonunda Charleroi bana bir şans verdi, ben de Avrupa'daki yürüyüşüme devam edebildim.

Bugün Galatasaray'da, “Solo İl Gala” tezahüratlarının arasında sahaya çıkarken, o çöplüğün kenarındaki çocuğu hiç unutmuyorum. Her gol, o günlerin bir cevabı gibi.